De tall ships legden hun loopplanken gastvrij uit en aan boord luisterden belangstellenden naar de verhalen van de bemanning. Andere bezoekers voeren door de haven mee op de Sterke Yerke: het gerenoveerde vlot dat in 1979 de oversteek naar het Caribisch gebied net niet redde en 60 kilometer voor Willemstad naar de bodem van de Atlantische Oceaan zonk.
Vanaf een uur of twee stroomden de meeste schepen leeg: samen op weg naar de Crew Parade, een vast onderdeel van de sail. De bemanning verzamelde zich achter de dijk, waarna de bonte stoet een uitbundig rondje door Harlingen maakte. Vooral in de Voorstraat was het druk en applaudisseerde het publiek; vijf rijen dik. Het lint van muziek, gezang en de bijzondere voertuigen van Abacus Theater liep achter de trots wapperende vlaggendragers. Onder hen ook de twaalfjarige Liam die de hele dag gevolgd werd door een cameraploeg van het Jeugdjournaal.
Eenmaal terug in de Willemshaven werd de jonge trainees het hemd van het lijf gevraagd. Ja, het leven aan boord was geweldig. Ja, er werden veel mensen zeeziek. En ja, soms waren we doodsbang. ‘Maar aan boord steunden we elkaar’, zei de vijftienjarige Carl uit Denemarken. Of het eten op het schip - in zijn geval de Eendracht - een beetje smaakte? ‘Hartstikke goed zelfs. Het frikadelbroodje was het allerlekkerst. Beste snack ever.’
Op het hoofdpodium leverden Sven Hammond en zijn Fullband een top optreden af; als afsluiter van het programma dat met Banda Carumba, The Upsessions en Haitze nog meer pareltjes bevatte. Zoals het touwtrekken op de Zuiderhaven, het sport en spel in de Waddenhal en het tobbedansen in het centrum, waar de juryleden Frits Wester en Jan Ykema er vrolijk op los babbelden.
Maar het mooiste verhaal werd zaterdag niet gesproken. Dat liet zich niet in teksten vatten. Een meisje meldde zich een paar maanden geleden bij de organisatie. Ze wilde wel mee als trainee, maar was erg verlegen en zuinig op haar woorden. En als ze dan al iets zei, dan keek ze liever weg. Weggedoken in haar hoodie. Zaterdag stapte ze van boord. Met een groep vrienden. Lachend om een grap die zij maakte. Een collega herkende het meisje dat hem daarna lachend te woord stond en hem vervolgens zelfverzekerd aankeek. De hoodie had ze aan boord gelaten. Soms is een goed verhaal het mooiste souvenir dat je kunt meenemen…
