Nou wete alle muzikanten wel dat drummers, meestal, aardige jongens binne. Dat was Thys oek. Hij nodigde mie uut om naar IJlst te kommen. Daar komme één keer in e maand ouwe musikanten bij mekaar om muziek te maken en even gesellig te ouwehoeren.
Ur is dan oek altied één die interviewt wud en die wat singe mut. Nou, die eer viel mij te beurt. Dus ik naar IJlst. Dat was verrotte gezellig. Ik kreeg oek de vraag waar mien leukste optreden was weest. Nou, dat waren ur wel ’n paar: tiedens de Visserijdagen, bij de PC in e Trije, in Bolsward tiedens de Heamieldagen, in Braunnsweig in Duutslan, in Makkum… en ga su maar deur.
Maar ut mooiste was natuurlijk in Conversano in Italië, op uutnodiging fan Giovanni Vito en sien familie Bernardo. Giovanni woont in IJlst, dus die hak oek uutnodigt met sien vrouw. Zij genoten durvan en ik oek. Ik moest “Green Green Grass of Home” singe en dat ging redelijk. Na de tied nog even lulle met Arie Kuipers uut Makkum en Henkie Wessels uut Sneek, oek musikanten. Ur waren oek nog wat Harlingers.
’n Paar maanden later was ur weer contact met Thys. We suuden Appie Rammers en Leentje Busch fan de Outsiders uutnodige. Dat leek te lukken. Appie was rond, maar helaas belde Leentje één dag van tevoren af. Hij was met sien donder over ut stuur fan sien fiets lasurt en had un broken rib. “Ut lukt me nie Wiebe,” zei Leen, “ik ken niet eens asemhale.”
Dus ik met Appie naar IJlst. Ik vroeg: “Weest stou de weg, Ap?” Ap knikte. Ik was ut self vergeten, dus ik vertrouwde op Appie. Dat kan normaal altied… maar disse keer niet. We belanden na un half uur in Joure. Dus as un koegel weer terug richting IJlst. Eenmaal daar docht ik dat ik de weg wel wist. Nou… niet dus. Gelukkig ston ur un ouwe Omrop Fryslân-medewerker sien heg te knippen. Die hewwe de weg vraagt.
We stapten ut eerste gebouw binnen en ik zei teugen Appie: “Hier hewwe se aardig an ut verbouwen weest, alles is nieuw.” Jum begriepe ut al… verkeerde gebouw. Even verderop stonnen musikanten te zwaaien: “Hier must wese hur!”
Ut was gezellig druk. Thys interviewde Appie en dat is gien klein werk, maar ur kwamen prachtige verhalen uut. Daarna speulden se samen twee nummers fan de Outsiders: “Lying All the Time” en “Touch”. Ut valt niet met om nummers fan Wally Tax te singen, maar Jan Zeldenrust deed dat geweldug. Jan speult normaal bij Cajun Beano en daar is Thys Wadman oek drummer. Toen mocht ik twee nummers singe: “House of the Rising Sun” en “Bring It On Home”.
De begeleiding was weer dik in orde: achter de toetsen Douwe van der Werff fan Grytsz en Grize, Jan Krol op sien gitaar, fan de All Star Blues Band, Fokko Drent op bas, fan Lazy Lads en de Lody Franzen Band en Henk Wessels as geluudsman, die oek in verschillende bands speult. De nazit, ’s morgens om kwart voor twaalf, was weer verrotte gezellig. Mooie ouwe musikantenverhalen… dat is altied goud.
Oproep
Nou docht ik bij miezelf: suuden we dat nou niet us in Harlingen doen kanne? We hewwe nou Milûk, dus daar suu ut mooi kanne, of ergens anders. En de mannen uut IJlst binne bereid om te helpen en om met te doen. Dus muzikanten uut Harlingen en omstreken: at jum ut wat liekt… laat fan jum hore!
Wiebe
