De weersvoorspellingen waren uitlopend in de aanloop richting de vrijdag na Hemelvaart. Eén dag vantevoren leek het er nog even op dat de race niet zou doorgaan. Het bestuur liet aan de vooravond weten dat de race een half uur eerder ging beginnen.
Aan de start merkten we al dat dit een uitdagende dag ging worden. We zagen onze voorgangers al heen en weer gaan in de havenmond.
3 2 1 en gaan met die banaan
Rustig opbouwend de haven uit. De eerste golven sloegen al in de nek van de boegroeisters bij het uitgaan van de haven. Windkracht 5 scheef op de boeg, hoge golven, dus direct vol aan de bak. De route langs de Pollendam liep anders dan gepland. Onze sloep bokte mooi alle golven, maar de stuurman moest zich goed vasthouden. De billetjes kwamen geregeld even los.
Het tweede gedeelte was iets beter te doen, iets langere golven. In de Blauwe Slenk kwamen ze toch ook van alle kanten en de dames moesten vol in de focus blijven. Er was geen gelegenheid om even in te kakken.
Toen kwam er een gedeelte, na het griend, dat we even de wind en de golven achter ons hadden! Dit maakte dat we bijna 12 kilometer per uur gingen. De dames vonden de motivatie om nog harder te willen, maar we wisten dat er nog een hard gedeelte aan kwam. Even eten, nog wat drinken en op naar het Schuitegat.
Bries en golven mee
In het Schuitengat wachte een positieve verassing. Bries mee en golven mee…en hoe!
De stroom was wat minder dan andere jaren en dit maakte dat de dames pijlsnel door het laatste gedeelte van deze monsterrace roeiden. Vlak voor de haven, liep de sloep nog even aan de grond. Maar dankzij onze oersterke dames in de boeg trokken zij de sloep weer los…
Rammend naar de haven, de laatste paar honderd meter gingen in en de Vuurzee ploegde de finish over met een eindtijd van 4 uur en 28 minuten.
Een helse tocht, een ouderwetse HT-race was geroeid.
