Wat begon als een spontane aanmelding, groeide uit tot een avontuur dat hij niet snel zal vergeten. De reis was spannend, maar vooral verbindend, vertelt Ties. Nu, enkele jaren later, denkt hij nog vaak terug aan het leven aan boord en de bijzondere band die daar ontstond.
Hoe kwam je erbij om trainee te worden?
‘Toen ik jonger was, ging ik vaak op zomerkamp naar Terschelling. Een van mijn herinneringen is dat de tall ships voor de aankomst in Harlingen naar het eiland voeren. Het was indrukwekkend en dat beeld bleef hangen. Jaren later kreeg ik via De Friesland een bericht dat ik me kon inschrijven als trainee. Ik dacht eigenlijk: ik kan me altijd opgeven, je wordt toch nooit ingeloot met zoveel aanmeldingen. Tot er opeens een mail kwam waarin stond dat ik mee mocht. Dat kwam als een enorme verrassing, zoiets verwacht je natuurlijk niet!’
Moest je je voorbereiden op de reis?
‘Ja, vooral mentaal. Ik zat in die periode veel op mijn telefoon. Op zee heb je geen bereik, dus je moet accepteren dat je drie of vier dagen onbereikbaar bent. Dat was een bijzondere ervaring, maar ook leerzaam. Je wordt eigenlijk op een leuke manier verplicht om contact te maken met de rest van de groep.’
Hoe zag je rol aan boord eruit?
‘In het begin vond ik het best spannend, maar dat gevoel verdween snel. Alles werd stap voor stap uitgelegd. We werden echt meegenomen in het proces: hoe je overstag gaat, wat je moet doen en waarom. Wat goed ging, werd benoemd. En als iets beter kon, kreeg je uitleg hoe het de volgende keer sneller of handiger zou gaan. Je leert vooral dat door goed te luisteren, je de volgende keer er geen hulp bij nodig hebt. Tuurlijk heb je op zo'n groot schip voor alles uitleg nodig en helpen ze je met alles. Maar als iets dan lukt zonder hulp, is dat echt tof!’
Wat maakte het zo’n bijzondere ervaring?
‘Het gebrek aan bereik. Of beter gezegd: wat dat opleverde. Je bouwt heel snel een band op met je ploeg, omdat je echt met elkaar in gesprek gaat. Je kunt wel op je telefoon zitten, maar die doet toch niks. Je moet dus wel samen dingen doen en contact leggen.’
Wat vond je het meest uitdagend?
‘Het overstag gaan met zo’n groot schip. Dan denk je toch even: straks gaat het mis door mij. Maar dat kwam natuurlijk allemaal goed.’
Waren er momenten die je verrasten?
‘Zeker. Het weer bijvoorbeeld. Tijdens een nachtshift van twaalf tot vier waaide het keihard. Iedereen zat in regenpakken, hield zich vast aan de relingen en zag het schip op en neer gaan in de golven. Dat beeld vergeet ik echt nooit meer. We gingen om vier uur slapen en toen we de volgende ochtend wakker werden, dobberde het schip in dichte mist. Een bizar contrast.’
Hoe ging de reis naar Esbjerg?
‘Vooraf was er een bijeenkomst in Harlingen om elkaar alvast te leren kennen. Dat gaf vertrouwen: je wist bij wie je in de bus zat en op welk schip je terechtkwam. Op de dag van vertrek verzamelden we ’s ochtends vroeg in Harlingen en vertrokken we met de bus naar Esbjerg. Daar kwamen we ’s avonds aan, middenin een groot slotfeest van de vorige reis. De volgende ochtend vertrokken we met het tall ship.’
Wat heb je meegenomen uit deze ervaring?
‘Natuurlijk leerde ik een beetje zeilen, maar het sociale aspect maakte de meeste indruk. Zelfs als je weer in Harlingen aankomt, blijf je nog een paar dagen samen op het schip. Je doet leuke dingen op het schip en aan wal. Sociaal gezien doe je zulke leuke ervaringen op, die je niet zou meemaken in het dagelijks leven. Zo sta je al meteen groot feest te vieren met iemand die je misschien nog maar net kent, alsof het een van je beste vrienden is.’
Welk moment blijft je altijd bij?
‘De Crew Parade! We gingen met de bemanning van alle schepen door Harlingen heen. Daar was het enorm druk. Allemaal feestvieren in die parade en de boel een beetje op stelten zetten. Als kers op de taart wonnen we toen ook nog! Daar denk ik nog steeds weleens aan.’
Wat zou je je leerlingen meegeven?
‘Doe leuke dingen, en leer en geniet van die dingen. Dus als je je ook wilt aanmelden als trainee op een tall ship: gewoon doen! Deze reis blijft je altijd bij.’
