De 23-jarige Harlinger, inmiddels woonachtig te Nijmegen, speelde met jongens die nu al in het eerste elftal van de FC Harlingen spelen.
Door Ubbo Posthuma.
Reünie
Hoe is deze reünie tot stand gekomen, was mijn vraag aan Joël. “Tijdens ‘Harlingen Ongeschut’ in september 2024, waar ik gehuldigd werd kwam het met jou ter sprake dat ik de vroegere jongens nog wel een wilde terugzien. Jij opperde om een reünie te gaan houden. Dat bleef bij me hangen en mede door enkele vrijwilligers van FC Harlingen, kon het vandaag plaats vinden.”
Om 16.00 uur was de inloop en volgde een hartelijke ontmoeting tussen spelers en Joël. Na een verfrissing, werd een potje gevoetbald met uiteraard Joël op de rechtsbuiten. Er vielen veel doelpunten en de uiteindelijke uitslag werd 6-6. Na een verkwikkende douche werd genoten van een gezamenlijke barbecue, bereid door top kok Bote Teerling. Natuurlijk kwamen er veel verhalen van weleer boven tafel.
Doorzetter
Toen Joël vier jaar oud was, werd botkanker geconstateerd. Uiteindelijk is er geen andere uitweg dan een knie- en onderbeenamputatie. Niet dat dat Joël tegen heeft gehouden te sporten. Ze kunnen nog lachen over de wedstrijden van Joël waarbij hij met een houten prothese speelde. Af en toe vloog bij een charge zijn houten ‘been’ er af. Dit tot grote schrik van de tegenstanders. Maar op een gegeven moment kon het niet meer en stopte hij op zijn 14e met voetballen. Een voetbalcarrière zat er niet meer in, maar een nieuwe liefde voor atletiek ontstond. Zijn grootste prestatie was de transitie die hij doormaakte. En die was niet mogelijk zonder het Team NL achter hem. Iedereen is dan ook beretrots dat Joël met para atletiek zover is gekomen. Sport is in zijn familie een groot thema. Al snel bleek Joël een enorm talent. En dat terwijl hij helemaal niet veel met atletiek had. En nu? Vele medailles en wereldkampioen en de Paralympische Spelen in Parijs. Joël laat zien dat met een prothese alles mogelijk is. Van Europese kampioenschappen tot de Paralympische Spelen van 2024.
Student geneeskunde
Inmiddels is Joël toegelaten als student geneeskunde te Nijmegen. Er waren maar liefst 1500 aanmeldingen, uiteindelijk bleven er 350 over waaronder Joël. Het betekent zes jaar studie voor basisarts dat in september begint, verder nog drie jaren coschappen. Om de dagelijkse trainingen te volgen reist hij iedere dag naar Arnhem om op Papendal te trainen. Zijn doel zijn de Olympische Spelen 2028 in Amerika. Waar Joël niet blij mee is dat het onderdeel verspringen er af is gehaald. Dan blijft de 100 meter sprint nog voor hem over. Dat gaat volgens Joël super goed. In Oslo sprintte hij naar een nieuwe PR, twee honderdste vanaf het wereldrecord. Regelmatig reist hij naar Kopenhagen waar zijn vriendin woont. Door zijn A-status wordt hij ondersteund door NOC NSF.
Komende zaterdag is er een wedstrijd te Leverkussen en één dag later de NK te Assen. Of hij hieraan gaat deelnemen is nog onzeker aangezien hij een scheurtje in zijn hamstring heeft. Samen met zijn broer Jelke zijn ze uitgenodigd om de PC in Franeker mee te maken.
