Eerder die week was de politie betrokken bij een mevrouw die ’s avonds laat op straat liep. Ze zocht haar overleden hondje. Het blijkt te gaan om een oudere dame met dementie, waar de thuiszorg al bij betrokken is. We bellen met de thuiszorg. Zij vertellen dat ze al druk bezig zijn met een aanvraag voor de Wet Langdurige Zorg (WLZ), zodat mevrouw naar een verzorgingshuis kan. De aanvraag is nog niet goedgekeurd. Dan komt er een melding binnen via de Toegang Gebiedsteam Harlingen. Een huisarts maakt zich ernstige zorgen over een inwoner die in een vervuilde woning woont. De vraag aan ons is of wij eens een kijkje kunnen nemen om mee te denken over passende zorg. Ondertussen stroomt onze mailbox vol met vragen over complexe zorg- en veiligheidssituaties. Lukt een bezoek niet dezelfde dag, dan proberen we later in de week langs te gaan of iets in te plannen.
Meedenkzorg
Marcha Ketelaar (45) en Annemieke ten Brink (45) werken allebei ruim een jaar als sociaal werker meedenkzorg in de gemeente Harlingen. Iedere week gaan ze op pad om inwoners te helpen die zelf geen hulp zoeken, maar wel hulp nodig hebben. Daarnaast zijn ze vaak betrokken bij complexe casussen binnen het Gebiedsteam. “We noemen het liever meedenkzorg. Bemoeizorg klinkt negatief, terwijl wij juist naast mensen willen staan. We willen dat mensen zelf weer stappen vooruitzetten.”
Geen dag hetzelfde
Zodra er een melding binnenkomt bij een afdeling van de gemeente, politie of GGD, gaan Marcha en Annemieke op pad. Dat kan bijvoorbeeld gaan om iemand die op straat slaapt, iemand met psychische problemen of een buur die overlast veroorzaakt. “Wij bellen niet eerst, maar stappen meteen op mensen af. Vaak lukt het ons om een vertrouwensband op te bouwen, zodat iemand toch hulp accepteert. Ons werk is erg afwisselend. Ook bij problemen zoals dreigende huisuitzettingen of burenruzies bieden we steun. Soms gaat het alleen om een praktisch probleem, maar het kan ook zijn dat er meer zorg nodig is. Wij kijken wat er nodig is en schakelen dan de juiste hulp in.”
Tussen wal en schip
“In Nederland is het zorgsysteem ingewikkeld. Sommige mensen vallen tussen wal en schip, bijvoorbeeld omdat de zorgvraag niet past binnen bestaande regels. Door ons werk kunnen problemen eerder worden gezien en opgelost, voordat situaties erger worden. We zijn er niet voor crisissituaties, maar juist om te voorkomen dat het zover komt,” vertellen Marcha en Annemieke. “We werken samen met veel organisaties in de stad, zoals woningcorporaties, huisartsen, GGZ, boa’s en wijkagenten. Ook kleinere organisaties weten ons steeds beter te vinden. De thuiszorg doet geregeld een beroep op het team en met de GGD is er een korte lijn voor snel overleg en terugkoppeling. Daarnaast trekken we samen op met collega’s van vroegsignalering bij inwoners met schulden en ingewikkelde problemen.”
Een verschil maken
“We hebben schrijnende situaties meegemaakt waarin onze hulp maar van korte duur kon zijn. Toch konden we ook daar het verschil maken, bijvoorbeeld door families dichter bij elkaar te brengen in de laatste levensfase. Daarnaast zijn er successen die direct bijdragen aan de veiligheid en rust in de stad. Zo pakken we meldingen op van verward gedrag (E33/I28-meldingen), waardoor de druk op politie, brandweer en ambulance afneemt. Zo werken we samen aan een leefbare en veilige stad. We hopen daarom dat de meedenkzorg blijft bestaan en dat we nog veel mensen mogen helpen, ook na de pilot van vier jaar.”
