Toen kon je al sien dat ut un talent was. Harlingen had destijds un sterk partuur met Frits Nielsen, Bennie van Dijk en Johan Halbesma. Ze waren dan ook grote favoriet op de Freule, maar dat liep helaas helemaal mis.
Direct na hun tied bij de jongens ging Johan weer met Bennie kaatsen, met Gerrit Okkinga erbij als opslager. Op de PC wonnen se verrassend de derde pries en ut leek asof er un nieuw toppartuur in aantocht was. Helaas gingen ze na un jaar alweer uut elkaar.
Prachtkerel
Johan was natuurlijk un prachtkerel, zowel op als buten het veld, en oek nog ees un mooie verskiening. Hij hield sien partuur keurig op orde op 'e kaatsvelden en was un echte tijger op de boven. Johan was un sportman pur sang. Hij kaatste niet alleen, maar was oek un begenadigd voetballer. Hij speelde in het eerste van vv Zeerobben, dat destijds op un behoorlijk niveau uutkwam. En net as bij ut kaatsen voetbalde hij, suas hij altied sei, “met ut kopke durbij, mannen”.
Johan was un nette man. Wij suden segge: de “hasses durbij”. Dat deed Johan niet.
Afgelopen weekend sprak ik oud-kaatser Wietze Zaagemans nog. Hij vertelde: “Halbesma heeft ons nog jeu de pelote-training geven. Wat was dat un fijne man en un goeie trainer. Jammer dat hij dat maar zo kort deen het.”
Lanenkaatsen
En natuurlijk het Johan oek metdeen an ut Lanenkaatsen, as Harlinger mut dat wel. Oek daar was hij succesvol. In 1958 en 1961 won hij de eerste pries en daarnaast behaalde hij nog twee keer de tweede pries. Oek dat spel beheerste Johan dus goed.
Op 'e tennisbaan was hij evenees un graag gesiene figuur, die altijd wel even tied had voor un praatsje, net als tiedens ut kaatsen. Tennissen deed hij bovendien verdienstelijk. Het was un man die graag sportte, het liefst op zijn eigen manier.
Johan was niet iemand die voorop liep of veul woorden nodig had, maar gevoel voor humor had ie seker.
Je kon hem uut dusenden herkenne an sien kenmerkende loopke. De laatste jaren was hij vaak an ut wandelen en kwamen we um bijna dagelijks teugen. Als je um begroette met “Goeie Johan”, gaf ie kort antwoord en liep ie weer verder. Maar as je hem aansprak en vroeg hoe het ging, dan kwam het gesprek vanself op gang. Johan kon dan prachtig vertelle en was oprecht geïnteresseerd in de meesen die ie un tied niet sien had. En wat kon ie man mooi vertelle, seker over “die lange” - zoas ie altied sei wanneer hij ut over Hotze Schuil had.
Lanenkaatsen 1961: Melle Scheffer, Johan Halbesma (Koning) en Jantje Outhuijse.
Maar op un gegeven moment werd sien loopke wat minder en sagen we um oek niet su vaak meer. En op ut laatst vroegen we ons af waar Johan bleef; je miste die man gewoon als ie niet sien rondsje liep. En toen kwam ut verdrietige bericht dat Johan was overleden. Toch schrokken we daarvan. Harlingen is weer un ster kwietraakt. Maar misschien staat die ster straks wel an 'e hemel te stralen as nooit tevoren.
Rust zacht, Johan. De wast een topper.
Harlingen winnaars Jong Nederland en de Bond. Staand: Pieter Helfrich, Wiebe van Dijk, Gerrit vd Heide en Gerrit Halbertsma. Zittend: Johan Jansen, Hotze Schuil en Johan Halbesma.
