We zagen het ankommen, maar toen we ut bericht hoorden, waren we allemaal van slag.
Ik hoorde ut in mien favoriete café Tuunsicht, in e Nieuwstraat. Ut was er nog gesellig, zoas altied, tot de boodskap kwam van Johan sien overlijden. De sfeer viel stil. We waren allemaal van ut peerd en hewwe een tiedsje alleen maar voor ons uut zitte te staren.
Johan was daar ook altijd een graag geziene gast. En as we dan een kaartwedstried hadden, dan was ie se fuul as een barg. Maar dat ginn gepaard met een berg humor, want dat had ie.
Johan kwam van Leeuwarden naar Harlingen, want daar woonde sien meiske Anja. Daar had ie altied bij de VV OSI speult. En vanaf ut begin kreeg ie dan oek de naam Johan OSI. Een naam die hij met trots droeg.
Hier wudde ie de man bij RKvv Robur. Eerst as speler, later as uutstekende grensrechter. Met de club maakte hij mooie tripkes. Zo lagen se ees met vier man op e kamer. Johan snurkte dan se hard dat die andere drie uuteindelijk maar in de gang gingen slapen. En ’s ochtends vroeg ie dan: “Waar binne jim nou weest vannacht?”
Oek de uutstapkes met de Weinstube-ploeg naar Buitenveldert in Amsterdam waren prachtig. Daar was dan een voetbaltoernooi. “Ik gaan eerst wel even vlaggen,” zei Johan dan. Gewoon in sien kloffie – spiekerbroek en vesje an.
Maar toen de mannen de finale haalden, had Johan nog gien minuut speult. Die wedstried eindigde geliek, dus penaltie skiete. Het bleef spannend. “Johan, nim dou die maar even,” riepen sien maten. Johan knikte en stapte ut veld in. En hoppa. Keeper in e verkeerde hoek. Bal keutelde laag en zuiver in e andere hoek.
Nou dat wudde feest natuurlijk. We hewwe wel acht ererondjes lopen, met Johan OSI voorop natuurlijk. En wat hewwe leuk songen. Oek ut nummer van Sjonnie en Johanna: “O Oldehove kien, wat staast weer skeef, ak dei passeert bin, bin'k blied dat ik nog leef…” En iedereen wist: dit zijn de momenten. Johan was een echte Harlinger wudden, maar in zijn hart bleef hij ook altied een bitsje een Leewadder.
Wat was ie trots toen sien seun Joey ging voetballen. Die had nog talent oek.
Johan was een fijne vent. Hij was oek altied bij de hoofdklassepartijen op ut Eendracht kaatsveld. Daar vertelde hij oek dat ie die vreselijke ziekte had en niet meer beter wudde kon. Langzaam zagen we um minder wudden en dat deed een hoop mesen zeer.
Toch probeerde Johan, se vaak as ie kon, nog stukjes van het leven met te pakken. Gesteund door sien vrouw Anja. Maar se as veul mesen wete: deze stried win je niet. Johan oek niet.
Uuteindelijk wudde hij uut sien lijden verlost. Maar wat salle we dei misse seun… dat is niet te beskrieven. En ast dan boven bist, doe onze vrienden en vriendinnen die ons oek al ontvallen binne even de groeten. En zeg maar dat we hun ook misse. HEEEEEEEEEEL ERG.
Rust zacht, lieve jongen.
Namens de Vijfde Colonne van FC Harlingen en al dien andere vrienden en vriendinnen.
Laatste groet
Een verzoek aan alle mesen uut Harlingen en omstreken: Iedereen die nog even afskeid wil nimme van Johan, is vrijdagmiddag om 13.00 uur welkom bij de oude ingang van het voetbalveld van FC Harlingen. Dan komt Johan nog één keer langs sien zo geliefde sportveld rieden. Iedereen is welkom.
