Café Tuunsicht, folges feulen de oudste kroeg fan Harlingen, sluut de deuren. Voor mij roept dat un stroom an herinneringen op.
Ik weet nog goed da'k as jongkje van 11 à 12 jaar mien pa Jan ophale mocht uut ut café in e Neistraat. Niet dat ze mie stuurde omdat pa tuus komme moest. Nee, ik fon ut gewoon leuk om dat te doen, toen al. En as je dan binnenkwamen, dan roken je un luchje van drank, sigaretten en sigaarkes deurulkaar heen. Je sagen de mannen dan sitten an un grote tafel en dan waren se an ut skutjassen.
Een mooie grote romer met jenever ur in ston foor hun en dan tot de hasses toe vol. Se bogen dan foorover om de eeste sluk ur uut te slurpen, want as je um oppakte, kon ur wel us un drupke overheen gaan en dat was sonde. Sommigen hadden ur oek suker in en dat lepelden se ur dan uut met un verrotte klein lepeltsje.
Sinds 1890
In ut steegje was oek un deur en daar kwamen dan de mesen binnen die liever hadden dat se hun niet sagen binnenkomme... At se ur even later uutgingen, dan gaf dat niks, want dan donderstraalden ze wel us languut in de Engelsche Tuun.
Rimmie van der Woude was toen de eigenaar en sien vrouw Liensje ston samen met Pieteke Bogaard achter un heel klein barke. Pieteke was oek un bekende voetballer, hij speulde in Harlingen 1.
Dur binne natuurlijk deur de jaren heen un knorre eigenaren weest. En dat kan oek niet anders, want ut wudde al un café op 17 mei 1890 en dat is mooi lang leden.
Bij de getuugen fan die ondertekening waren toen wel bekende namen in Harlingen o.a. Van der Molen, Nota en Metzelaar. De notaris was toen Willem Sypkema Kylstra, om maar un paar namen te noemen.
Ut was oek wel bekend dat de ouwe garde 's morgens om 7 uur al op ut bankje bij de Engelsche Tuun saten te wachten totdat de kroeg openging. En ast dan te lang duurde foordat ie openging, dan liepen se de Neistraat in en begonnen se met stiensjes teugen de ruuten an te gooien. Nou, en dan moest de barman wel naar beneden komme met sien rood deurlopen oogjes.
Ut gebeurde oek wel dat se un maatsje jenever met naar buuten namen. Dat soopen se dan uut un dop fan 'e fietsbel en se saten dan bij de volière. Dus kreeg die pauw dan oek un slukje uut die fietsbel, en die skreeuwde dan as un tierelier. Ja, dat kan je nou niet meer doen en dat is maar goed oek.
Se kwam ur oek wel us un man met sien hondsje binnen. Dan nam die man, Jan F., un slukje en die hond kreeg un skutteltsje bier. At se dan naar huus gingen, waggelden se 's middags beiden deur de Neistraat. Dan hadden beiden hast de hele straat nodig.
Ja, lieve mesen, dat is allemaal historie. Ut is over en foorbij...
Dicht
Op 15 juni gaat de oudste kroeg fan Harlingen dicht. Ut was daar 's morgens vanaf half elf altied verrotte gezellig. En waar salle die klanten, Douwe, Sander, David (de Geordie), Wiebe, Elsje, Betteke, Hendrik (Herke), Petra, Regina, Rob, Kokkel, Kaatje, Hilbrand, Cornee (de Gouden Belg), Wilco, Sylvia, Jasmijn, Eddie, Rinneman, Ferdie, Simon en Tony, om maar un paar te noemen, nou heen mutte?
En Hennie de barkeepster sal dit oek missen gaan. Wat un kanjer was dat achter de bar. En de hoefdes niet un grote freet te hewwen, want dan lazerde se die in e Engelsche Tuun.
En dan nog maar niet te praten over Maaike en Klaas. Die mesen hewwe hun uut de naad werkt om die kroeg weer un bitsje uut ut slop te halen. En dan komt ur sun eigenaar die, na 15 jaar, de huur opseit... Dat ging die twee natuurlijk deur merg en been. Bam. In één klap ophouwe en zoek maar wat andes. Logisch dat je daar mankeliek fan wudde en dinke fan: "Wat mut ik nou?"
Maar ik weet zeker dat dat allemaal wel goed sal komme met die twee. Ik wens hun in ieder geval heel erg veul geluk toe met wat se oek maar gaan doen. Eigenlijk suuden se fan Café Tuunsicht un monument make mutte...
De klanten van Tuunsicht
